Spodobała mi się ta metafora, bo pięknie pokazuje problem, z którym borykamy się na co dzień. Wyobraźcie sobie kubek – to proces uczenia się waszego ucznia. Trzymacie go w dłoniach, codziennie wlewacie coś wartościowego: doświadczenia, treści, relacje. Używacie sprawdzonych przepisów, tych samych od lat. I wierzycie, że coś w tym kubku zostanie.
A potem słyszycie to ciche kapanie.
Czasem nie od razu je zauważamy. Dopiero po tygodniu, miesiącu – gdy robicie powtórkę i okazuje się, że… nic tam nie ma. Pustka. I wtedy przychodzi frustracja: „Przecież to tłumaczyłam!”, „Mieli to w zeszłym roku!”, „Dlaczego oni nic nie pamiętają?”.
Łatwo wtedy pomyślec: lenistwo, brak zaangażowania, może po prostu są głupsi niż poprzednie roczniki?
Ale co, jeśli problem nie leży w uczniach?
Co, jeśli ten kubek – symbol procesu uczenia się – ma po prostu nieszczelności? Dziury, przez które wypływa nawet najwartościowsza treść, najlepiej przygotowana lekcja, najszczersze zaangażowanie nauczyciela?
Te nieszczelności to bariery uczenia się. Niewidoczne, ale realne. I dopóki ich nie zauważymy, możemy wlewać i wlewać – efekt będzie ten sam. Kapanie.
Gdzie mogą być te nieszczelności?
Zastanówmy się wspólnie – co według was powoduje to kapanie?
Może to stres? Ten ciągły lęk przed oceną, porażką, porównaniami. Presja, która blokuje myślenie zamiast je wspierać.
Pewnie czasem tak, ale jakie są jeszcze inne powody?
Co wy widzicie w swoich klasach?
Która z tych dziur wydaje się dla was największa?
Może dostrzegacie coś zupełnie innego – coś, o czym badania jeszcze nie mówią, ale wy obserwujecie to na co dzień? Jakie różnice widzicie w tym pokoleniu uczniów? Co się zmieniło w ostatnich latach?
—
O tym właśnie będziemy rozmawiałam w Ostrołęce na konferencji. Kolejny raz ten sam wykład – ale za każdym razem inny. Bo inna grupa, inna dyskusja, inne doświadczenia. Tak, bo w czasie wykładu można wprowadzać nowe formy aktywności, żeby nie tylko mówić, ale i pozwolić poczuć, jak można uczyć i uczyć się inaczej. Jak można sprawić, żeby wiedza nie kapała, tylko zostawała.
A na razie – bardzo chcę usłyszeć wasze głosy. Co kapie u was? I dlaczego?
Jestem nauczycielem-konsultantem. Wspieram tych, którzy chcą zmieniać edukację z głową i z sercem. Jeśli chcesz porozmawiać, zorganizować spotkanie, szkolenie lub warsztat – napisz. Jestem po to, by pomagać. kontakt@dorotajanczak.pl
Zapisz się na newsletter „Edukacja w czasach AI” i otrzymaj e-book „Rozmowy z AI. Niezbędnik nauczyciela” jako punkt wyjścia do dalszej pracy.
Dodaj komentarz